Wie wil ik veranderen? Mezelf of de ander?

De laatste dagen loop ik rond met een zinnetje in mijn hoofd dat me diep doet nadenken. Niet dat ik er hoofdpijn van krijg, ofzo… 😉 maar op één of andere manier is het blijven hangen en verbaas ik me erover hoezeer het me raakt vanbinnen.

Demanding people change to suit your own needs is abusive and controlling.

Vrij vertaald klinkt het als volgt: Eisen dat mensen veranderen om aan je eigen noden tegemoet te komen is agressief en controlerend.

Bam, dat komt binnen.

Opeens zie ik een heleboel zaken in een ander licht. Zaken waar ik in mijn hoofd enorm mee kan bezig zijn en mezelf omtoveren in een verontwaardigde Vanessa, een verdrietige Vanessa of een boze Vanessa. Maar door dat ene zinnetje, ben ik niet verontwaardigd meer, niet verdrietig en niet boos.

Ik las de zin in een tekst van Leonie Dawson op haar Fb pagina. Ik ben een fan van deze Australische onderneemster, ook al weet ik dat zij vooral haar planners en agenda’s wil verkopen (welke ik met veel plezier gebruik 🙂 ). Maar ze doet dat met zoveel panache, zoveel authenticiteit dat je wel van haar moet houden.

Ik lees haar blogposts en zit te knikken van Ja!! Het lijkt me heerlijk om zo te schrijven, over je hoogtepunten en dalen, over hoog-sensitiviteit, maar ook lak hebben aan wat de wereld over je denkt, over vertrouwen in wat je te bieden hebt, maar ook moeilijke momenten niet schuwen. Haar schrijfstijl is volgestouwd met F* – woorden en meer van dat fraais. Blijkbaar zijn er mensen die er aanstoot aan nemen en voor de zoveelste keer reageert ze op haar eigenzinnige wijze:

Telling me you are disappointed by my swearing isn’t going to change how I speak. Telling me you don’t like how I speak isn’t interesting to me. Demanding people change to suit your own needs is abusive and controlling. I adore swearing. If you don’t, and you don’t want to read it, unfollow. This has been my stance for years. I even wrote about it 4 years ago: http://leoniedawson.com/yes-i-swear-and-im-okay-with-it/ Bares repeating however as I’ve had a spate of people telling me they disapprove. You’re most welcome to disapprove. You’re most welcome to unfollow. You’re most welcome to not buy my books or products. Nope, you don’t need to tell me about it. What you think of me and my language is none of my business. I’m going to carry on over here, creating, sharing, writing and being in whatever way fits me best. If that includes some fucks and some unicorns, so be it. I love who I am and how I am. You don’t have to – it’s my job alone. 💥🦄 End of motherfucking story.

— Leonie Dawson op haar FB pagina

Gewoon je eigen zelve zijn, al is dat vloekend en voor de borst stotend, dat getuigt van eigenliefde. Zo simpel is het.

Het doet me denken aan het kadertje die men in menig brave Vlaamsche huiskamers placht te vinden met de tekst: God ziet mij, hier vloekt men niet en een tekening van een oog in een driehoek, omringd door engelen. Vroeger vond ik dat nostalgisch, nu vraag ik me af hoe het ooit zo ver is kunnen komen?

2008-303

Ikzelf heb een vrije introductie gekregen in het Katholieke geloof en voel me dus niet bezwaard. Maar er zijn vele anderen, wiens verhalen ik heb kunnen horen of lezen, die getraumatiseerd zijn door een streng religieuze opvoeding. Ik volg bijvoorbeeld de blog Dogmavrij van de intelligente en warmvoelende Inge Bosscha.

Dit eenvoudige kadertje is agressief en dwingend in zijn toon. Kinderen opvoeden met het idee van een alziend oog die alle foutjes opmerkt is niet bepaald respectvol noch aanmoedigend. Al zullen de meeste jongeren vandaag misschien sneller aan “The Eye of Sauron” denken, dan aan God, hahaha! evenzeer te vrezen dus ;-). Maar op welk moment leert dat kind dan voor zichzelf te denken? Op welk moment beseft het dat een foutje maken niet erg is? Op welk moment leert het van zichzelf te houden zoals hij is?

giphy.gif

Even terug naar verontwaardigde Vanessa. Ik voel me verontwaardigd over een bos dat gekapt wordt. Maar eisen dat iedereen stopt met bossen kappen zodat ik me niet meer verontwaardigd zou voelen is nogal van de pot gerukt. Wat doe ik dan met dat gevoel waar ik mee zit? Met heldere blik kijk ik er naar: Waarom voel ik me zo? Welke behoefte is er niet vervuld? Zo krijg ik mijn behoeften in het vizier en kan ik er verantwoordelijkheid voor opnemen.

In het geval van de gekapte bossen, is het mijn behoefte te weten dat er nog plekken zijn waar de natuur vrij kan groeien. Binnen mijn mogelijkheden kan ik nu stappen nemen om mijn behoefte te vervullen door lid te worden van een natuurvereniging, actief mee te helpen bij het beheren van een natuurgebied, meehelpen met boomplant-acties of zelf een bos aankopen om de natuur vrij spel te geven. (Dat laatste is als ik de lotto win. 🙂 ooit… )

20161217_150837

En de droeve Vanessa? Ik voel me heel erg droevig als een vriendin me uit haar leven sluit. Maar eisen dat zij terug contact met me opneemt, liefst ook nog in een vrolijke toon, is een bizarre manier om met vriendschap om te gaan. Want vriendschap is als een elastiek. Als je er heel hard aan trekt, zal het op een dag keihard in je gezicht terug ketsen.

In vriendschap is het mijn behoefte is me verbonden te voelen met iemand die me neemt zoals ik ben. Als een vriendin me bewust uitsluit, dan kan ik me zielig terugtrekken in een hoekje en jammeren dat niemand me graag ziet. Of ik kan stilstaan bij vriendschappen die me wel het gevoel geven dat ik oké ben zoals ik ben. Of nog beter: ik kan kijken naar de manier waarop ik mezelf het gevoel geef dat ik goed genoeg ben! Door meer te geloven in mezelf, bijvoorbeeld. Nog een andere invalshoek is: hoe geef ik mijn vriendinnen het gevoel dat ze oké zijn zoals ze zijn? Deze denkoefening zorgt ervoor dat ik berust in hoe vriendschappen evolueren en open sta voor nieuwe mogelijkheden.

nd63kscv2xi-gonzalo-arnaiz

En natuurlijk wil ik hier even aandacht voor de boze Vanessa. (Ik zou haar niet nog bozer willen maken door haar te negeren 😉 )  Ik kan heel erg boos worden wanneer ik geen respect krijg, wanneer ik niet gehoord wordt. Maar hoeveel keer eis ik van een ander dat die luistert, terwijl ik zelf geen gehoor geef…. aan de ander én aan mezelf?

Het werkt langs twee kanten. Ik wil niet dat iemand mij dwingt te veranderen. Ik wil ook niet dat iemand het gevoel heeft dat hij moet veranderen voor mij. Het zorgt ervoor dat ik verantwoordelijkheid opneem voor mijn leven en uit de slachtoffer-rol stap. Het zorgt ervoor dat ik voor mezelf leer denken en van mezelf leer houden zoals ik ben.

En ik ken mezelf: ik zal huilen en rouwen om verloren vriendschappen of liefdes, maar ik zal nooit meer twijfelen aan mezelf. Ik maak er zelf wat van. Ik heb de teugels in handen en leid het paard waarheen ik wil. En als dit niet de juiste richting is, dan verander ik toch gewoon van koers?

Foto’s van boven naar onder: Huis van Alijn: God ziet mij, Giphy Eye of Sauron, Eigen foto Bos in de buurt, Gonzalo Arnaiz op Unsplash.

Advertenties

14 thoughts on “Wie wil ik veranderen? Mezelf of de ander?

  1. Wow. Prachtig logje, Vanessa! Met open mond in één adem gelezen (*hapt achter lucht*). Mooie denkpiste. Je mag inderdaad niet verwachten dat anderen veranderen omdat jij het niet met hen eens bent. Anderzijds is het je volle recht om het niet met alles eens te zijn. Als ik zie hoe dat dik varken in Amerika de beschaving honderd jaar achteruit draait, dan krijg ik er het schijt van. Ik wil en kan die mens niet veranderen, maar zou het niet erg vinden mocht hij de komende tijd (figuurlijk) tegen zijn tanden krijgen en beslissingen moet terugdraaien.

    1. De vrouwenmarsen vervullen mij met hoop. Er is niks mis met opkomen voor jezelf, zolang het met respect naar de ander toe gebeurt. Geen vrouwenterroristenbommenleggendezelfmoordenaressen dus, maar sterke, wilde vrouwen met roze mutsen op die arm in arm op straat komen en hartverwarmende liedjes zingen! ❤

  2. Lieve Vanessa, ik vind het zo fijn hoe dat jij een zin/idea uit een schrijven van iemand neemt en er een hele fijne redenatie rond maakt. Ik heb het graag gelezen en vond het heel boeiend.

  3. Heel boeiend Vanessa, zet aan tot zelfreflectie.
    Mijn herinneringen aan dat alziend oog van God… het hing bij ons buren aan de muur. Ik durfde er bijna niet meer naar binnen. Zoveel schrik had ik van die tekening en de betekenis van dat oog. Het heeft me echt angsten bezorgd als kind.

  4. In veel opzichten en heel boeiend logje – alhowel zo klein is het nu ook weer niet – Vanessa. Te gelegener tijd reageer ik wellicht op een aantal onderdelen. Van harte dank voor deze eerlijke en inspirerende reflectie!

  5. Dag Vanessa,

    Ik ben het volkomen eens met dat zinnetje. Lang geleden ben ik daar ook moeten achter komen.

    Liefs,

    Lut

    ________________________________

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s