Zarlardinge, kan het nog poëtischer?

Hoorden jullie al eens van Zarlardinge? En van Goeferdinge? Eerlijk gezegd, ik had er nog nooit van gehoord. Maar op zoek naar een mooie wandelroute kwamen mijn moeder en ik er terecht. En dat was absoluut geen vergissing!

De wandelroute Langs beken en gedichtenwandeling vind ik op de website van routen.be.

Het is een zonnige lentedag in mei wanneer we onze wandeling starten. Al snel worden we naar smalle paadjes doorheen velden en weiden geloodst. Dat zijn onze favoriete wandelwegen. Zeker als er hekjes om te openen en te sluiten volgen, om eventueel vee in de weide te houden. We zijn altijd op onze hoede of er geen stier op ons komt afstormen! Hahaha!

Wat wandelen zo leuk maakt is dat het traag is. Dan heb je de tijd om te kijken en alles in je op te nemen. Ik hou ook wel van fietsen, maar dat is een totaal ander gevoel. Daar rij je snel aan de dingen voorbij, juist omdat het leuk is om de wind in je haren te voelen.

Maar wandelen is details opmerken, erbij stilstaan, in je opnemen. Soms zoekt mijn mama een plantje op in haar plantenapp. Omdat het niet leuk is om iets niet te weten (nerd-alert). Wij mensen blijven toch die behoefte hebben aan het labellen van de dingen rondom ons.

pinksterbloem denken we

We komen veel bekende planten tegen die we vergeten zijn. Weet je, dat vergeten, dat wordt toch erger met ouder worden. Want je slaat al zoveel kennis op in je hoofd. Soms moet je eens iets vergeten om terug plaats te maken voor nieuwe dingen!

En dan staat daar plots een plant die we nog nooit gezien hebben. Ja, dat moeten we toch opzoeken, gezien de eigenaardige bloeiwijze. Bovendien is paars mijn favoriete kleur.

Het is een parasiet! Lathraea clandestina neemt enkel de tijd om de mooie bloemen tot stand te laten komen. Paarse schubwortel laat het groeien van groen achterwege. De plant neemt gewoon alle voedingstoffen die ze nodig heeft van de geparasiteerde plant (via het wortelstelsel van wilgen en populieren).

Vervolgens komen we, via nog meer natuurschoon, uit in het dorpje Everbeek alwaar de Sint Maria-kerk het dorpsbeeld domineert. Naast de kerk een merkwaardig ‘rustiek’ gebouw. “Dat staat zeker leeg” is één van de favoriete uitspraken van mijn mama op onze wandelingen.

Voor haar is elke slecht onderhouden voortuin, rolluiken met afbladderende verf of vensterramen vol spinnewebben synoniem voor leegstand. Ik zie er wel de charme van in en geloof dat sommige van die huizen bewoond worden door kromme oude omaatjes met twintig ongesteriliseerde katten. Nou ja, iets met mijn fantasie in overdrive, enzo…

Dan zijn we weer vertrokken, doorheen de prachtige zichten van de Vlaamse Ardennen, occasioneel met mestkar, bijzondere hekjes en bijhorende stier-gevaren. Vlaamse landschappen kunnen mij vreugdevol maken! Ik ben bovendien dol op de talrijke knotwilgen, in rijen, in groepjes, langs veldwegen of weiden. Dat is uniek, geen enkel land doet ons dat na! Vlamingen die emigreren missen dat!

Dan plots: kunst op ons pad. We vroegen ons onderweg al af, waar blijven die gedichten? Nergens te bespeuren. In ruil komen we onderweg verschillende kunstwerken tegen. Het is pas wanneer we ver op het einde van onze wandeling zijn dat we te weten komen dat ze bij een kunstroute horen. Maar wij laten ons graag verrassen hoor!

Afwisselen prachtige landschappen, kleine wandelwegjes, mooie natuurdetails en kunst en poëzie. Richting Goeferdinge waar we de Sint-Bavo kerk betreden.

Dan is het weer enige tijd stil rond kunst, poëzie en andere artistieke uitingen tot aan het kerkhof van Zarlardinge. Al van ver wordt ons oog getrokken naar een eigenaardig uitsteeksel dat op de kerkhofmuur aangebracht is. Het blijkt een kunstwerk te zijn dat mij zeer ontroert. Een kind, een ouder, is het gewijd aan het verlies van één van de twee of beide? Ook het gedicht aan de inkom van het kerkhof raakt me diep. Het gemis van een dierbare is iets dat nooit zal weggaan. En hopelijk kan kunst of poëzie een beetje troost brengen.

Ook aan de onze-Lieve-Vrouwe Kerk te Zarlardinge treffen we kunstwerken aan. We nemen uitgebreid de tijd om deze te bewonderen, in de wetenschap dat onze wandeling er bijna op zit.

En als er iets is dat we in deze bizarre tijden leren, is dat niets vanzelfsprekend is! Daarom ga ik graag wandelen. Met mijn voeten stevig op de Vlaamse klei, ritmisch, me omhuld weten door de prachtige omgeving dat voor mij als thuis aanvoelt. Dat geeft rust.

En toch… soms zijn er nog kleine zekerheden, klein gelukskes…. zoals de heerlijke Geraardbergse mattentaarten. Alleen daarvoor zou ik terugkeren en dezelfde wandeling doen! Wie komt er me me mee?

Ik beken, ik heb mijn hart verpand aan de Vlaamse Ardennen. Vorige week deed ik nog een wandeling van om en bij de 18 kilometer, weer samen met mijn mama. Dat verslag hou ik jullie nog te goed!

Liefs, Vanessa

14 gedachten over “Zarlardinge, kan het nog poëtischer?

  1. Wandelen geniet ook mijn voorkeur boven fietsen, temeer omdat ik graag foto’s neem en zulks al fietsend niet bepaald een verstandige noch handige onderneming is. Je foto’s vind ik prachtig. Ze schetsen het Vlaamse landschap op zijn best.
    En ja, ook in mijn regio heb je van die dorpjes met namen die geen enkel belletje doen rinkelen, zoals Lampernisse, Gijverinkhove, Eggewaartskapelle, Schoorbakke, Elzendamme, etc. Dolletjes!

    1. Lampernisse en Schoorbakke ken ik van naam. Maar mijn moeder wil niet in West-Vlaanderen gaan wandelen omdat dixit: dat zijn daar allemaal lange recht stukken. .😅

      1. Google eens op ‘mooiste wandelroutes West-Vlaanderen’ en je krijgt tientallen toffe tips.

  2. Lieve Vanessa, Wat beschrijf je de wandeling prachtig. Ook het verschil tussen fietsen en wandelen. Wind in je haren en vertragen, details Zien. En wat fijn om dat met je mama te kunnen doen. Heb je trouwens al eens gedacht om je moeder te interviewen? René Diekstra heeft er een boek voor geschreven met inspirerende vragen. Ooit heb ik mijn moeder geïnterviewd en het heeft ons dichterbij elkaar gebracht. Ontroerende herinnering. Veel liefs voor nu! Tanja

    Verstuurd vanaf mijn iPad

    >

  3. De Vlaamse Ardennen, daar zitten mijn voorouders… ik voel me daar ook heel thuis, al geraak ik er zelden… En sinds november ligt mijn vader daar begraven, op het kerkhofje waar ook het graf van mijn grootouders is.
    Dat zou nog eens plezant zijn, daar samen gaan wandelen! Ik hou mij aanbevolen… 🙂

  4. Heerlijk op verkenning in Zarlardinge, nooit van gehoord..knappe foto’s. Zeker doen een interview met je moeder, nu ze nog aan je zij mee wandelt. Nu denk ik vaak, heb nog zovele vragen moeke.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.