Ik kom uit een familie van verhalenvertellers en ik wist het niet

Niemand wist het. Verhalenvertellers gaan vaak onopgemerkt door het leven. Want als je niet één of ander boek gepubliceerd hebt en je geen stand-up comedian geworden bent, maar je beoefent een administratieve job aan een ministerie en bent voor de rest een braaf familiemens, dan is er geen kat die je ziet.

Je weet wel de meest onnozele grappen uit je mouw te toveren wanneer de kleinkinderen op bezoek komen en je die dag niet zoveel last hebt van de kwaaltjes die je oude lijf teisteren. Maar ook daar merk je dat sinds die kleinkinderen in hun puberteit zitten, je steeds minder bijval krijgt.

Je verdient het nochtans, Papie, die bijval en aandacht…. en ik heb me nog jaren schuldig gevoeld over mijn puberachtige daad van ergens anders te gaan zitten omdat ik geen zin meer had in je grappen die ik al voor de duizendste keer hoorde. En dat moment kan ik nooit meer goedmaken want je overleed enkele maanden daarna.

Maar nu ik dit bijzondere document onder ogen krijg weet ik het wel: Sehnsucht naar je kindertijd en verhalen vertellen waren jou niet vreemd. Ik vroeg me al af van wie ik het geërfd had. Manke, jouw vrouw, is meer het aardse type. En de andere kant van mijn stamboom levert dan weer de interesse in geschiedenis en verlangen naar het documenteren en onderzoeken.

Maar terug naar de verhalen. Ik wist van het bestaan van dit getypte document, met jouw verhalen die je neerschreef ter ere van jullie 50 jarig huwelijk. Als ik het goed voor heb was dat in 1994. Vandaag wil ik de verhalenverteller die jij was eren. Jouw kindertijd een stukje nieuw leven geven op deze blog. Dat heb ik alvast gemeen met jou: dat heimweegevoel naar de kindertijd, waar alles nog eenvoudig leek te zijn en de dagen konden passeren met dagdromen en avonturen.

Vertelsels tijdens het wieden, tegen de verveling

Het was vervelend gans de dag wied verwijderen. Zo kwam het dat ik op het land naast mijn zuster Marie zat en om de tijd te verdrijven vertelde ik maar verhalen die ik zelf uitvond. Het was zo tof dat de volgende keer Marie aandrong om voort te vertellen. Het gebeurde dat ik haar moest vragen waar wij gekomen waren want ik zelf wist het niet meer. Het ging meestal over familiegeschiedenissen.

Mijn grootvader, Honoré Moeyaert, was het op één na jongste kind van een grote boerenfamilie. Zoals het hoort hielpen ook de kinderen mee op de boerderij. Mijn grootvader had wel het geluk dat hij één van de jongsten was. Hij heeft een studie kunnen aanvatten en de broer die na hem kwam kon Priester worden. Beiden dus toch een beetje bevoorrecht. Als ik naar die oude foto’s kijk van hun gezin, ben ik stiekem blij omdat hij toch de schoonsten van den hoop is! Goede genen!! 😉

Papie staat links van zijn papa.

Hij was ook een intelligente jongeman. Toen er eens een Engelsman op bezoek kwam, kreeg hij de opdracht om hem bezig te houden. Dat praten in een vreemde taal was blijkbaar niet zo moeilijk voor hem?

Ontmoeting met de Engelsman
De uitgetypte versie van zijn memoires

Een verhaal dat indruk op je maakte, was toen jullie huis gebombardeerd werd. Jij lag in je wiegje en door de knal waren alle ruiten kapotgesprongen. Jouw mama moest je voorzichtig uit je wiegje halen, vantussen de glasscherven. Je maakte er zelf een tekeningetje van in jouw handgeschreven memoires.

Dat je slim was, dat wist je ook wel van jezelf, maar je was ook bereid om hard te werken. Je mocht op voorspreken van een leraar naar het College gaan. Ook al was je de vreemde (lees arme) eend in de bijt en je blijkbaar een achterstand had in Latijn, Engels en Frans, wist je het tot de eerste van de klas te schoppen in het derde trimester. Maar je was je op latere leeftijd ook bewust van je gevoelige aard en de pijn die je ervoer over het onrecht dat je ten deel viel: je was het mikpunt van spot over een tinnen kan en een te lange broek. Maar ook: trop is teveel!

de tweede van links, veel gelijkenissen met mijn broer

Over ander onrecht gesproken. Je was intelligent, gevoelig én hield niet van voetbal. Maar je was creatief en om de verhalen in je hoofd een leven te geven, maakte je zelf poppen van materialen die je op de zolder vond. Dat je daarvoor een onderkleed van één van je zussen zou kapotgetrokken hebben, werd ook een beschuldiging waar het onrecht nog jarenlang voortzinderde. Terechte opmerking in je memoires: Sommige dingen in de familie worden jarenlang zonder reden voortverteld.

Jouw memoires beginnen met een ode aan je moeder, die zeer Godsvruchtig was en het gezin zeer Christelijk opvoedde. Voor mij was zij als een heilige moeder, schrijf je. En ook de broer David die jij nooit kende, die voor jouw komst geboren was en slechts drie jaar leefde, breng je in herinnering. Hij hoort ook bij de familie.

Begin hier te lezen. Ik zou nog uren uit jouw memoires kunnen putten. Het beeld dat je schetst over tijden van oorlog en welke impact dat had op een West-Vlaams boerengezin. Kleine en grote avonturen van jouw kindertijd. en met scha en schande volwassen worden en je plaats in de wereld vinden.

Het zijn allemaal maar flarden, anekdotes, maar die veel vertellen over de persoon die je was, wat je belangrijk vond en wat de moeite waard om neer te schrijven was. Ik kijk regelmatig in deze schrijfsels van jou. Vraag me af wat ik ermee ga doen? Koesteren als iets dat via jou ook een deel van mij is geworden.

Dankjewel Papie, ik heb het altijd geweten dat jij steeds voor me bad tijdens mijn examens en een kaarsje voor me aanstak. En nog voel ik vaak jouw wakende en beschermende aanwezigheid. Daarom zal ik de tradite van verhalenverteller en gevoelige ziel zijn verderzetten in deze wereld.

Liefs,

Vanessa

16 gedachten over “Ik kom uit een familie van verhalenvertellers en ik wist het niet

  1. Oh Vanessa, wat een kostbare schat! Bijzonder om dit te lezen van je grootvader, en om het met ons te delen. Het geeft een mens, en de eerder gehoorde verhalen, meer diepte en karakter, dit soort zelf geschreven ervaringen. Zo koester ik ook de dagboekjes van mijn vader. Hij schreef (helaas) vooral tijdens vakanties, dus niet over het dagelijkse leven, maar toch… het is een blik in zijn belevingswereld en dat is van onschatbare waarde. Mooi, dit eerbetoon! ❤️

  2. Wat een mooi en hartverwarmend eerbetoon aan jouw Papi-grootvader! Al lezend kreeg het spreekwoord “het bloed kruipt waar het niet gaan kan”, als vanzelf een nieuwe versie: “Het bloed stroomt waar het gaan kan!” en wel in jou, dóór jou, als levende gevoelige verhalenverteller…
    Het doet me ineens nog duidelijker beseffen dat mijn schrijf- en verhaallust ook niet zomaar out of the blue voortkomt.
    Mijn grootmoeder schreef wat ze zelf noemde ‘mijmeringen’ en ‘overpeinzingen’ op kleine stroken papier en krant, mijn vader gedichten op zee en er ligt nog een schatkist aan correspondentie op mij te wachten. Brieven, die mijn ouders elkaar dagelijks schreven toen mijn vader als jonge stuurman afreisde naar het toenmalige Nederlands Indië…. De post over zee duurde weken, maar eenmaal op gang gekomen kregen ze toch bijna iedere dag een brief.
    Het is alles: weemoed, liefde, verlangen, avontuur, bespiegeling en creatie tegelijk!
    Merry Christmas! 🎄🌟💗

    1. Dankjewel Astrid! Heerlijk om jouw reactie te lezen. Mijmeringen van je grootmoeder, gedichten van je vader, liefdesbrieven…. een mooie schat. Is er nog wat van bewaard om in te grasduinen? Vrolijke Kerst!

  3. Prachtig verhaal ik kom uit een familie van verhalenvertellers en ik wist het niet, je zet de lijn verder Vanessa. Ik kan me erin terugvinden.
    Geneviève

  4. Zo mooi beschreven Vanessa, een eerbetoon aan je grootvader en het geeft zo goed te weer hoe zijn leven gedeeltelijk was, dat is echt een stukje geschiedenis. En door het in je blog te delen geeft het ons ook inspiratie. Je hebt niet alleen aanleg om verhalen te vertellen, je kan ook knap een interessant verslag samenstellen, was heel mooi om lezen. Cool! Groetjes en nog een gezellige Kerst en Nieuwjaars tijd toegewenst, ook aan je familie ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.