Het epos van mijn grootmoeder(s)

De laatste dagen stel ik aan mijn vader wel honderd vragen. Over het stamboom-onderzoek dat hij al sinds de jaren zeventig aanvatte. Over hoe je dingen opzoekt en waar je dingen terugvindt. Ik vraag of het moeilijker is om iets terug te vinden over de vrouwen, mijn overgrootmoeders? Neen, schudt hij zijn hoofd. Hij vertelt me dat hij zijn kaartenbak, waar hij zijn gegevens noteerde, al van bij de start op de vrouwennaam sorteerde. Van feminisme gesproken! šŸ˜‰Ā  Hij kan hele families samenstellen op basis van wat er in zijn kaartenbakjes zit.

Groter en groter groeit dat plan in mezelf om over mijn grootmoeders te schrijven. Ik wil weten wie ze waren. Ik ben nieuwsgierig naar hun geboortestreek, waar ze opgroeiden, hoe ze hun man leerden kennen, waarom ze verhuisden of juist heel erg lang op dezelfde plek verbleven? Geboorte- en huwelijks- akten opzoeken wil ik doen, want ik wil de bevindingen staven met de juiste documenten. Ik plan de dorpen en kerken te bezoeken waar ze hun leven spendeerden. Wil me bijlezen over de geschiedenis van Belgiƫ om me in de sfeer van die tijd onder te dompelen. Was hun leven gemakkelijk of moeilijk? Hoeveel kinderen hadden ze? Werkten ze of waren het huisvrouwen?

Ik weet dat ik met mijn grootmoeder ga starten. Hier en daar zijn er al momenten, herinneringen, feiten op papier gezet. Ik zie al een rode draad verschijnen in haar leven. Eentje die ik niet verwacht had, maar waar ik niet omheen kan kijken. Ik heb mijn grootmoeder gekend en tegelijkertijd niet gekend. Wie was zij eigenlijk? Welke dromen had ze? Was ze gelukkig met haar leven zoals het was? Via mijn vader komen er foto’s mijn kant op.

MassetJuliette.(70)Ik zie mijn grootmoeder (rechts) op een duintop staan met twee vriendinnen. Ze staan er nogal fotogeniek en modern bij. Ik vraag me af wie ze zijn, mijn grootmoeder en vriendinnen daar kan ik me niet zoveel bij voorstellen. Op een andere foto zit ze neer met een onbekende baby op haar schoot. Ze draagt een wit kapje en een witte schort boven donkere kledij. Het lijkt wel een ‘nonneke’, maar in die tijd was dat het gebruikelijke uniform wanneer je voor vroedvrouw leerde. Mijn grootmoeder en kinderen, daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

MassetJuliette.(18)

Ondertussen valt mijn oog op eenĀ blogpost van een vriendin. Zij heeft het over haar overleden vader en de drang die ze voelt om te gaan schrijven over de huizen waarin hij woonde. Een epos moet het worden en ik vind dat ze groot gelijk heeft. Als je schrijft, moet je voor niets minder dan een epos gaan! šŸ˜‰ Terwijl ik aan het lezen ben, komt een een mail binnen van mijn vader. Hij stuurt me de foto’s van de huizen waar mijn grootmoeder en grootvader allemaal gewoond hebben. Van toeval gesproken! šŸ˜®

Er is een klein, schattig huisje in Ieper, een elegant, smal huis in Brussel en een statig herenhuis in Asse, alwaar ze de bovenste verdieping bewoonden. Pas later kwamen ze in Zellik terecht, in het huis waar ze voor mij onlosmakelijk mee verbonden zijn.

Er valt zoveel te vragen, zoveel antwoorden te vinden en zoveel te weten. Alle levens van mijn voormoeders wil ik herleven, beschrijven, uitpluizen, bewonderen, opzoeken, proeven. Ik ga hun datgene ontfutselen dat ze me nooit vertelden, de onuitgesproken momenten en de onvertelde levens zichtbaar maken. Pas als mijn onverzadigbare nieuwsgierigheid gestild is en ik alles over hen te weten ben gekomen, dan zal ik mijn epos beleefd hebben. En als dat epos er dan komt, in geschreven vorm ofzo, dan draag ik het op aan mijn vader!

Advertenties

25 thoughts on “Het epos van mijn grootmoeder(s)

  1. Dat vind ik zo enorm boeiend Vanessa, en ik wacht met ongeduld op je schrijven. Oude foto’s zijn ook geweldig om te hebben terwijl je dit opzoekt. Gelukkig is je vader een goede bron. Veel success in je onderzoekingen.

  2. Fijn werkje! Toen ik tiener was, heb ik ook een stamboom van mijn familie gemaakt. Ik ging zelfs in de archieven van de gemeente neuzen. Jammer genoeg heb ik er niets meer van. Ik wens je veel succes.

      1. toen ik de foto zag wist ik onmiddellijk dat de rechtse vrouw jouw grootmoeder was en niet de andere twee.

  3. Hoi Vanessa, leuk dat je nu eindelijk de daad bij het woord gaat voegen – of is het het woord bij de daad šŸ˜‰ Ik kan je de blogs van Monique Bronkhorst aanbevelen (via Bloglovin’). Zij heeft een boek geschreven over haar grootouders en blogt over haar ervaringen. Veel plezier er alvast mee!

    1. Dank voor de tip!!
      JA, het werd zoal eens tijd – maar los daarvan heb ik geregeld al geschreven over mijn grootmoeder, losse fragmenten – ik zal moeten zien welke ik kan gebruiken en welke niet! šŸ˜‰

  4. wat fijn, dat je vader al zoveel heeft bijgehouden en opgeschreven. Heb ook nog veel oude foto’s maar kan jammer genoeg niks meer vragen. Alleen mijn eigen herinneringen en ervaring! Kijk verrassend en lezend uit naar jouw belevenissen op je tocht “naar grootmoeder”!

    1. Ja, ik ervaar dit eigenlijk als een groot geschenk. Misschien is het ook geen toeval dat ik me ook interesseer in de familiegeschiedenis? Net zoals mijn broer zijn interesse voor vliegtuigen van zijn papa heeft en piloot is geworden! De interesses werden mooi verdeeld tussen ons twee!! šŸ˜‰

  5. Wat leuk! Zelf heb ik al heel wat onderzoek gedaan. Doordat er zoveel aktes inmiddels gedigitaliseerd zijn is er (in Nederland) heel veel informatie te vinden. Heel veel succes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s