Advent: een tijd van verbinding

11 december 2016

Wanneer ik mijn dochter aan de Chiro sta op te wachten, zie ik een mama staan die ik nog niet eerder zag. Nu ja, omdat enkel de speelclub die dag samenkomt, staan we daar met twee in de kou te wachten: Waar zijn de andere mama’s en papa’s? Wachten zij in een warme auto? We lachen om onze verbazing en maken een praatje, terwijl onze dochters verder spelen. Ik hoor dat zij met een accent spreekt. Ze vertelt me dat ze al van haar dertiende uit Hongarije naar België kwam. Ze voegt er, bijna verontschuldigend, aan toe dat zij in Brussel werkt in een Franstalige omgeving en dus beter Frans dan Vlaams kent. Maakt niet uit, zolang we elkaar maar begrijpen is elke taal oké. #adventsontmoeting #kou #Chiro

12 december 2016

We dragen beide een geruite jas. Daar eindigt de vergelijking. Een papa aan de schoolpoort is mijn ontmoeting van vandaag. Geen papa die ik nog niet kende, maar wel eentje waarmee een gesprek altijd een unieke wending krijgt. Het is een welkome afwisseling om eens een aparte mening of kijk op de wereld te horen. Eigenlijk is het vooral een geruststelling dat er nog zoiets bestaat als een eigen mening! (Niet iedereen denkt er zo over!) #uniekeontmoeting #adventsverrassing

13 december 2016

Mijn unieke ontmoeting van vandaag is mijn moeder. Op deze druilerige ochtend besluiten we samen te gaan wandelen. Mijn moeder kent immers veel leuke wandelwegjes rondom de schoolomgeving. Het is al eventjes geleden dat er nog eens tijd was om rustig van gedachten te wisselen, zonder (klein)kinderen in de buurt. Dan kan er eens iets gezegd worden dat niet voor kinderoren bestemd is. Misschien ligt het aan het grijze weer, of aan iets anders, maar plots praten we over de dood. Dat voelt niet somber, we verbazen ons erover dat er vaak zo hysterisch gedaan wordt over de dood. Terwijl dat uiteindelijk onze enige zekerheid is: dat we ooit eens sterven. We zijn er beiden over eens dat sterven tijdens het doen van iets dat je leuk vindt: een wandeling in de natuur ofzo… een mooie dood is. Dat heb ik altijd fijn gevonden aan mijn moeder, je kan met haar over alles praten! Ik denk dat ik op de volgende wandeling eens ga vragen of zij gelooft in leven na de dood… 

14 december 2016

20161214_090748Nieuwsgierigheid, dat is de drijfveer. Ik sta hier aan een oud kerkje, waarvan het schattige torentje me doet denken aan een ouderwetse piek voor in de top van een kerstboom. Alleen heeft deze een donkergrijze kleur. Om een foto te nemen, stap ik naar de overkant van de straat. Daar valt mijn oog op de menukaart van een restaurant. Helaas zijn er nergens openingsuren vermeld en dat is dan ook mijn vraag aan die eenzame fietser die toevallig langskomt. Dan blijkt dat hij net op weg is naar het fotogenieke kerkje. Ik vraag hem niet wat hij daar gaat doen, maar wel of ik mee mag naar binnen. Ik ben een liefhebber van oude kerken. Dit exemplaar uit Mespelare is veel ouder dan men zou vermoeden, een argeloze wandelaar ziet wellicht alleen maar een hoop stenen. Maar wie tijd neemt om te kijken en te luisteren, beseft de waarde van deze kerk en ervaart de historiek die reikt tot in de Romeinse tijd. Mijn gids van dienst, de eenzame fietser die Raf heet, blijkt heel veel te weten over dit kerkje. Hij wijst me op de muurschildering uit de 14de eeuw die in voorzichtige sleuven wacht op zijn volledige restauratie. We vervolgen ons pad naar nog meer archeologische vondsten en kunstwerken. Mijn kunstgeschiedenissig hart valt bijna in zwijm over zoveel prachtige verhalen die in dit kerkje verscholen liggen. Als stenen konden praten, wat zou dit kerkje dan te vertellen hebben? 

15 december 2016

Vandaag heb ik een dringende afspraak met een goede vriendin. Dringend, dat komt omdat het niet altijd evident is om als mama af te spreken. Maar ook omdat we het laatst nog hadden over mensen die iets creatiefs en moois op de wereld zetten en dat we te weinig tijd maken om daarvan te genieten. Plaats van afspraak is een cafeetje te Ninove genaamd De Kolibrie. Om over de dingen des levens te praten, en over het hebben en houden van kinderen en een man. 😉 De tijd gaat op die manier snel voorbij, maar  we vertrekken niet voordat we uitgebreid kennis gemaakt hebben met de eigenares van deze hippe zaak! Ja, daar zijn we wel voor, zo’n creatieve, speciale plekjes. #koesterplek #koffieplek #ontmoetingsplek

Dagboeklog van 11 tem 15 december 2016

 

Advertenties

6 thoughts on “Advent: een tijd van verbinding

  1. Goed om lezen, je geniet van je advent’s opdrachten he Vanessa, ik zou even zoals jij van dat oude mooie kerkje genieten, daar kan ik echt mijn hart in verlieren, zo interessant! Een heel fijn verslag van je week.

    1. Het lijkt me wel te overkomen, het voelt niet als een opdracht! Die kerkjes, ja, daar zijn vaak verrassingen te vinden, en dan kan heel eenvoudig onder de vorm van stilte bvb….. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s