Station Onbestemd

De trein komt tot stilstand in een landelijk stationnetje. Het gebouw staat leeg. Er groeit onkruid tussen de rode bakstenen muren en enkele vensters zijn stuk. Ik probeer de naam van dit station te ontwaren, maar van waar ik zit kan ik het net niet lezen. De trein maakt geen aanstalten om te vertrekken. Ik voel de onrust in mezelf groeien. Wat is er aan de hand? Waarom staan we zo lang stil?

Nu pas valt me op dat ik helemaal alleen in het treinstel zit. Het is stil om me heen. Eventjes voel ik me als in een bevreemdende film of boek.  Moet ik nu uitstappen of blijven zitten? Zal ik een medereiziger gaan zoeken, zoals het hoofdpersonage uit De trein der traagheid van Johan Daisne? Ik voel de neiging om iets te gaan doen.

Ik besef dat het niet zozeer deze stilstaande trein is dat me onrust bezorgd. Ik ben niet gehaast en ik word zo gauw nergens verwacht. Het zijn de gevoelens binnen in me. Mijn vrolijk denderende trein is aangekomen in station Onbestemd. Het voelt een beetje zoals mijn leven op dit moment. Waar gaat dat eigenlijk heen?

Ik denk aan de mails die over en weer vliegen op mijn pc. Een vriendin en ik schrijven elkaar om in de dichte mist van onze gedachten de contouren van een 26 jaar oude vriendschap te ontwaren. Meningen worden verwoord, herinneringen opgehaald. Ze schrijft:

“Weet je, station Onbestemd is een hele mooie plek. Stap eens uit, leg je op het gras en kijk naar de wolken, snuif eens goed in en doe een dutje.”

Ik nestel me terug in mijn treinzetel. Er is nog steeds geen beweging en er wordt geen uitleg omgeroepen. Mijn gedachten dwalen af naar de afgelopen weken. Een hele lijst aan prachtig onbestemde dingen gebeurden in mijn leven:

  • ik neem deel aan een workshop bomenspel en transformerend schilderen
  • een vriendin (en ook ex-collega) springt onverwacht bij me binnen
  • ga naar de boekpresentatie 13 manen om je dromen waar te maken
  • op een meditatieavond kies ik mijn persoonlijke affirmatie
  • een andere vriendin heeft nood aan een babbel en trakteert op een fles cava
  • de eerste les van het nieuwe cursusjaar literaire creatie is een hit
  • op een bijeenkomst met mijn maatje komen de productiefste ideeën naar boven
  • ik schrijf me in voor een cursus aquarel
  • drink koffie met een mama op de eerste schooldag van onze kinderen
  • ik ontvang mails en brieven vol liefde en aanmoediging
  • en leg eindelijk die broodnodige afspraak met de kiné vast

De trein komt met een ruk weer in beweging. Toch merk ik het pas als we al in volle snelheid doorheen het glooiende Vlaamse landschap snellen. In station Onbestemd ben ik aangekomen tussen begrijpen en niet-begrijpen en rest er me enkel te vertrouwen in wat er zich aandient. Misschien is dat gewoon de beste plek waar ik nu kan zijn. En met die vriendschap komt het vast en zeker in orde…

rails-253140_1280

 

Advertenties

12 thoughts on “Station Onbestemd

  1. Prachtig geschreven, Vanessa! Ik zat al mee in de trein der traagheid, als grote fan van Johan Daisne in mijn jongere jaren. Al rijdend door het glooiende Vlaamse landschap zul je merken dat station Onbestemd eigenlijk niet zo onbestemd was, maar een nodige halte op weg naar een voorlopig nieuw station Onbestemd. Ik wens je veel succes en inzichten in je verdere reis!

    1. Lut! Waarom hadden we het niet over Johan Daisne? ik ben écht betoverd door zijn schrijven…. Maar waarom verbaasd het me niet gelijkaardige interesse bij jou terug te vinden. Lut, mail je mij? hoe zit het met je verhuis?

  2. Wat is dat mooi geschreven én sterk ook, vooral deze passage getuigt -voor mij – van een enorm Vertrouwen: “Ik nestel me terug in mijn treinzetel. Er is nog steeds geen beweging en er wordt geen uitleg omgeroepen.”
    Misschien is het de herinnering aan een concrete situatie die mij raakt. Het nodigt mij uit om daar eens een logje over te schrijven.
    Maar er is nog meer herkenning: het bomenspel, de dertien manen…
    En een herinnering aan een belofte…
    Dank je Vanessa.
    Een goeie reis verder, jij zit duidelijk op het juiste spoor. Misschien ontmoeten we elkaar eens onderweg…

  3. He Vanessa, ook ik vond dit fantastisch mooi geschreven stuk! Station onbestemd, herkenbaar ! Ik voelde zoveel deugd bij het lezen, het smaakt naar meer!!! groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s