De prinses op de erwt heeft gelijk

Ik zit in een Rotterdamse hotelkamer op de zestiende verdieping, en plotseling voel ik mij de prinses op de erwt.

Een meisje in lompen klopt aan bij het paleis en beweert dat ze een prinses is. Aangezien de prins reeds met verliefde ogen naar de verfrommelde schone loenst, wil de koningin des huizes dat eerst testen. Ze laat een stapel matrassen in de slaapkamer installeren, waaronder ze een erwt verstopt. De volgende ochtend klaagt het schone slaapstertje steen en been. Haar matras was zo hard, het leek alsof ze op keien sliep. De koningin is in haar nopjes: enkel een prinses heeft zo’n gevoelige natuur. Het verhaal eindigt met een bruiloft en de prinses krijgt geen erwt maar het stukje taart met de kers.

Als kind vond ik die prinses maar een flauwe trees. Het leek me ondenkbaar dat je een erwt doorheen al die matrassen kon voelen. En een ondankbaar wicht, dat was ze ook in mijn ogen. Ze kreeg een prachtige slaapkamer en dito bed en toch zeurt ze dat het niet goed is!

In mijn Rotterdamse hotelkamer voelen de verdiepingen onder mij als de dikke matrassen die me scheiden van mijn erwt: de stad Rotterdam. De chaos van de stad valt als een ongenode gast bij me binnen. Ik voel me verdwaasd en ontregeld en vlucht zo snel mogelijk mijn hotelkamer in. Mijn lijstje must-sees, de dag ervoor van een toeristische website geplukt, lijkt me plots onaantrekkelijk. Liefst maak ik meteen ommekeer, huiswaarts, weg Rotterdam, weg erwt. Wat kwam ik hier eigenlijk zoeken?

Nu vind ik mezelf ook een ondankbaar wicht, zo’n flauwe trees. Maar toch is het dat wat ik voel: de chaos van een stad die me onrustig maakt. Het drukke verkeer, hoge gebouwen, bruggen,… alles komt op me af. Alleen de Nieuwe Maas geeft me troost. Het geduldige water, die me begeleidt op mijn fietstocht, als een immer aanwezige geruststelling.

Ik moet het onder ogen zien, ik ben de prinses op de erwt. Na het jarenlang wegduwen van mijn gevoelens gulpen ze er nu op de meest ongepaste momenten uit. Maar misschien is het wel moedig van het meisje om te bekennen dat ze slecht geslapen heeft. Was dat lieve meisje eerder beleefd dan oprecht geweest, dan zei ze: “Ja, lekker geslapen, heerlijke kamer!” Tja, dan was ze met haar hebben en houden het paleis uitgejaagd.  Weg prins, weg bruiloft, weg sprookje,…

Zou het misschien kunnen dat het uitten van je ware gevoelens je niet alleen dichter bij jezelf brengt, maar ook dichter bij je droomleven “En ze leefden nog lang en gelukkig…”? En dat beleefdheid authentieke relaties in de weg staat? Het getuigt van gezond zelfrespect wanneer je eerlijk uitkomt voor wat er vanbinnen leeft. De koningin beseft dat een echte prinses het zelfrespect heeft om haar eigen waarheid te spreken, ook al is dat onbeleefd. Dat is de ware aard van prinses zijn.

In Rotterdam besluit ik mijn gevoelens onder ogen te zien. Ik laat de drukke binnenstad links liggen en kies voor een fietstocht die me langsheen het water naar de natuurgebieden De Esch en het Eiland van Brienenoord brengt. Natuur als balsem voor de gevoelige ziel. De volgende dag laat het regenweer me niet weerhouden een bezoek te brengen aan Arboretum Trompenburg. Als gelukkige eenzaat breng ik mijn laatste Rotterdamse uren door en voel me zachtjes omarmd door de schoonheid van deze tuin. Ik geniet van de rust en schoonheid in deze oase. Dit is mijn ware aard. Mijn gevoelige natuur brengt me precies waar ik moet zijn.  Mijn erwt is de kers op de taart.

 

 

Natuurgebied De Esch:

 

Natuurgebied Brienenoord:

 

Arboretum Trompenburg:

 

Mijn erwt:

20160810_114329

 

Advertenties

16 thoughts on “De prinses op de erwt heeft gelijk

  1. Oh Vanessa, zo mooi geschreven en beschreven! Voor mij zeer herkenbaar. Alleen kan ik dat niet op zo’n poëtische manier neerpennen. Ik ging helemaal mee in je verhaal en je ontdekkingstocht.

  2. Prachtig geschreven. Rotterdam vind ik geweldig. Ben ook geen stadsmens, maar deze nieuwe stad met zijn vele water kan mij echt bekoren. Nu nog meer als ik zie hoe mooi het ook daar buiten is.

  3. Niet alleen beschreef je, je gevoelens heel fijn, wat je besloot te doen, voor je “gevoelige natuur” was het ook een heel intelligente oplossing, je stond voor een keuze en je nam die heel kordaat, en de uitkomst deed je goed, een beetje zelfkennis kwam hier goed te pas. Prachtige photos ook.

  4. Hé Vanessa, eindelijk wat tijd om je prachtige beeldspraak te kunnen lezen! Het leest als een sprookje, maar ik kan het me allemaal zo levendig voorstellen, ook ik ben geen stadsmens, wel gezellig om eens door te kuieren, maar geef mij maar de waterkant, of de prachtige bomen die me eerder doen thuiskomen bij mezelf! Knap dat je naar je ziel geluisterd hebt, blijkbaar riep die al een tijdje dat je zou luisteren! 😉
    Heel mooi geschreven hoor! groetjes Linda

  5. toen ik dit blogbericht las, kreeg ik het helemaal warm, letterlijk! Ik begreep ook niks van die prinses vroeger… maar toen ik over de chaotische stad las met zijn drukte en hoge gebouwen en.. en hoe die voor u voelde, kon ik alleen nog maar denken: ik ken dat, ik ken dat, ik ken dat, ik ben niet alleen, ik had dat ook, toen en toen en toen… Het is waar: die prinses op de erwt had gelijk… op die manier had ik het nog nooit bekeken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s