Vergeten levens

Soms zie ik ze langs schuifelen. Soms staan ze ergens voor zich uit te staren. Soms staan ze in het deurgat samen met hun trouwe zwijgzame hond. En soms duiken ze naast me op in de tram. Dan raak ik met ze in gesprek. Met de mensen met vergeten levens.

Je kent ze vast: het is de bejaarde buurman die vaker zuur kijkt dan blij. De oude vrouw die tergend traag door de straat stapt. Niet omdat ze versleten botten of stramme spieren heeft. Dat ook misschien, maar vooral uit stil protest tegen de snelheid van de anderen. Mensen met levens die nog niet vergeten zijn. Mensen die meedoen, die werken, een gezin hebben, schoolgaande kinderen, een drukke baan, sociale contacten. Die lopen drukdoend voorbij. Geen tijd.

De vergeten mensen hebben geen verweer. Het zijn stuk voor stuk mensen met een uniek verhaal. Een verhaal over liefde en verdriet. Over hoe het leven kan lopen of juist niet vooruitgaat. Over hoe klein hun hart soms voelde, of hoe het overliep van geluk. Een verhaal dat ze aan niemand kwijt kunnen. Er is niemand die op ze wacht. Er is niemand die luistert.

person-731423_1920

Op de tram raak ik in gesprek met een oude dame. Ze draagt een wollen jas en heeft deftige krullen in haar haar. Nadat ze me eerst uitgebreid heeft gemonsterd, en ik naast haar mag komen zitten, vertelt ze over haar dag. Dat ze is gaan eten in een sociaal restaurant waar je voor weinig geld een schotel krijgt. Dat zij steeds de kinderportie neemt, want een grote portie krijgt ze niet op. En dat ze vandaag samen met een andere oude dame de hele namiddag op een terrasje is gaan zitten, met een glaasje port. Een korte stilte volgt, een zucht ontsnapt uit haar mond. Dan zegt ze zacht: “Maar de avonden, die duren zo lang… “.

En ik zie haar huisje zo voor mij. Netjes, met een dressoir vol Maria-beeldjes, en vergeelde foto’s van haar kleinkinderen. Hoe ze in de zetel zit en het boekje haar niet kan bekoren en de tv haar niets meer te bieden heeft. En zich dan afvraagt wat het nut is, van dit alles, haar hele leven. Een leven vol ervaringen, dat ze zo graag wil delen en vertellen. Maar dat nu een versleten leven is. Een vergeten leven.

Ondertussen rijdt de tram verder. De volgende halte is de mijne. Ik zou alles willen horen van haar. Ik wil de luisteraar zijn van haar verhaal. Hoe ze was als kind en waar ze opgroeide. Of ze broers of zussen had. Wat haar lievelingsbloemen zijn. Ik kan niet mee met haar. Ik zit ook in het keurslijf van de tijd. Thuis wacht iemand op mij.

Advertenties

29 thoughts on “Vergeten levens

  1. Oud en afgedankt… zullen we er pas echt bij stil staan wanneer we op hun plek zitten of staan in een toekomst die nu nog mijlenver lijkt…?
    Tijdens het maken van mijn stamboom vorig jaar kregen oude foto’s weer een stem, een verhaal. Het verhaal van onbekenden die toch rechtstreeks aan mij gelinkt zijn door de familiethema’s die vernuftigd verpakt in andere gebeurtenissen toch maar dezelfde boodschap hebben. Transgenerationele thema’s als geprogrammeerd in mijn leven en in het leven van mijn kinderen. Wat een rijkdom om dit te zien en daardoor de signalen in mijn leven beter te kunnen plaatsen en begrijpen.
    De verhalen van vergeten levens doen ertoe … ze zijn doordrongen van kostbare informatie en mooi om naar te luisteren. Ik gebruik ze nu als inspiratiebron voor het verhaal dat ik schrijf.

    Liefs,
    Inge.

  2. Van je verhaal heb ik echt enorm genoten Vanessa, hoe mooi verwoord. En overal zie je mensen zoal haar. Het is hart verwarmend voor allebei de personen in je verhaal, voor jou en voor die dame, allebei heb je er deugd aan gehad, aan het korte gesprekje. Prachtig!

    1. Dankjewel! Er zijn nadien nog vele gesprekken geweest met vele andere oudere mensen, misschien voelen ze dat aan dat ik er open voor sta… Ik kon uiteraard niet alles in dit ene verhaal kwijt, het gaat steeds om hetzelfde gevoel…

  3. Hoe ontroerend mooi geschreven, Vanessa, ik word er helemaal stil van.

    Gisteravond was ik op het verjaardagsfeestje van mijn kleinzoon. Naast mij zat de moeder van de stiefmoeder van mijn dochter. Ze is 85. Haar echtgenoot is vorig jaar in december net voor Kerst overleden. Ze ziet er heel vrolijk uit als je ze ziet. En mooi en fris gekleed. Maar aan tafel moest het haar van het hart: dat ze zich zo alleen voelt, dat ze het niet leuk vind om altijd alleen te eten, en dat ze ’s nachts alleen in dat grote bed ligt en denkt “laat het hier nu maar stoppen; kom mij maar halen, het is goed geweest. Ik vind het hier niet meer leuk”. Ze heeft nochtans vier kinderen: drie zoons en een dochter. De dochter (gehuwd met mijn ex) staat in een meubelzaak en heeft een heel gevuld leven; een van de zonen is bij het leger en zit in Afghanistan en de twee andere zonen wonen veraf.

    Toen ik haar vroeg naar haar vriendin(nen), antwoordde ze mij: “Die zijn allemaal dood. Sinds de dood van Toine (haar echtgenoot), komt mijn buurvrouw vaak over de vloer. Ik ben wel blij met haar bezoek maar tegen haar kan ik echt niet alles kwijt want het gaat allemaal rond en daar hou ik niet van”.

    Van haar verhaal ben ik ook stil geworden en besef ik dat we NU moeten genieten van hetgeen we hebben, de mensen rondom ons, familie, kinderen en kleinkinderen (als je op die leeftijd bent gekomen en het geluk hebt om er te hebben), vrienden en vriendinnen.

    Als ik voorbij die dame haar huis kom, zal ik stoppen om haar gedag te zeggen en een praatje met haar te doen. Dat zou ze leuk vinden, zei ze.

    1. dankjewel voor de complimenten! De foto is niet van mij, maar van een royalty free foto-site. (ik heb niet altijd zelf passende foto’s klaar en dan is het fijn daar eentje te kunnen lenen)

  4. Een prachtig stuk over de vereenzaming van ouderen in onze maatschappij. Ik word er triest van en ik heb zo te doen met vele ouderen. Dit is ook wat ons te wachten staat als we het geluk hebben oud te worden… Het houdt me bezig…

    1. ik denk dat de beste manier is, leren het fijn te hebben met onszelf… ? Maar ook altijd actief blijven, je blijven engageren, nieuwsgierig blijven naar de wereld, nog Japans ofzo gaan leren op je tachtigste… enfin, ik zou dat toch proberen…

      1. Ik ook… Maar nu ik zie hoe ouderdomsdementie dan toch ongenadig toeslaat bij mijn moeder, begin ik mij toch zorgen te maken… We hebben het niet onder controle. Ook niet met bewegen, gezond voeden, hersentraining… dat alles doet mijn moeder al heel haar leven. Het is gewoon slijtage door de hoge leeftijd. Vroeg of laat moeten we er helaas aan geloven, merk ik rondom mij.

  5. Wat een invoelend ontroerend verhaal dat de essentie raakt.
    Dit gedicht staat in mijn bundel Rondom eb en vloed

    Vraag
    Zoveel mensen wachten op een vraag
    vaak wordt die nooit gesteld
    Maar soms kom je iemand tegen
    die oprecht benieuwd is
    en wat is het dan een zegen
    als er een mens is die luistert
    en geen oordeel velt
    maar liefdevol aanwezig is
    als je je verhaal vertelt.

    Jij bent zo’n mens die luistert.
    Liefs, Tanja

  6. Jee Vanessa wat een mooi verhaal! En ook zo herkenbaar. Ik moest meteen aan mijn moeder denken die bijna 84 is en heel vaak alleen thuis zit. Deels omdat ze daar zelf voor heeft gekozen, deels omdat het niet anders is of kan. Maar ik bel haar elke zondagavond zodat ze haar verhaal van de week kwijt kan. Meestal is dat hetzelfde als dat van de week daarvoor, en daarvoor,… etc. Maar ik ben elke week toch blij dat ik nog naar haar verhaal mag luisteren – hoe klein ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s