Zo helpt poëzie

Op de binnenplaats van het kasteel stond een honderden jaren oude vijgenboom, als een wijze uit het Oosten, die alleen nog heel eenvoudige verhalen vertelt. Onder zijn dichte loof was er zoete, geurige koelte. Tijdens de middaguren, wanneer de zee bedwelmd dreunde, zat het kind hier samen met de min te zwijgen.

“Ik word later dichter”, zei hij eens en hij keek op, met het hoofd opzij.

(uit Gloed van Sándor Márai)

Het is bijna tijd om afscheid te nemen van mijn januari-collage. Overmorgen is het alweer volle maan. Dan maak ik een nieuwe collage. Maar wat me laatst aan de januari- collage opviel, was het hoekje Poëzie.  Mijn pen raakte geïnspireerd:

Wat is poëzie voor mij?  Het uitdrukken in woorden van een onuitspreekbaar gevoel. Onbegonnen werk dus. Poëzie is de contradictie. Je wil iets vatten, omschrijven, beschrijven dat geen woorden kan verdragen. Een goed stukje poëzie komt er heel dicht bij, maar er blijft altijd een gat over dat niet gevuld kan worden. Op die manier is poëzie oneindig en kan de dichter steeds opnieuw beginnen.

Poëzie is ook een regelrechte aanslag op de waarheid, of toch op diegenen die met woorden waarheid willen poneren. Want wie eerlijk kan zijn met zichzelf, beseft dat dé waarheid niet bestaat. Neem nu de waarheid die je als moeder of vader elke dag uitspreekt in een poging je kind op te voeden, vanuit de visie waarin jij gelooft. Maar kind zijn is ook niet met woorden te vatten. Als je het kind beschrijft, zoals ‘hij is altijd energiek‘, of ‘zij doet steeds koppig‘, dan doe je het kind tekort, want je spreekt steeds over één kant van iets. Vaak is het tegengestelde evenveel waar, maar valt het jou gewoon niet op.

Beter is om kinderen met poëzie te benaderen. Als jong leven dat alle kansen grijpt om te groeien. Groei is onvermijdelijk in het jonge leven. In elk geval. En zo horen we het kind ook te benaderen. Van een jong plantje zeggen we toch niet: ‘Verdorie, waarom ben jij nog geen grote vijgenboom, fier en trots en met je takken de wereld omvattend? Wacht, ik zal je eens tonen hoe het moet, … enz….

Herman De Coninck weet wel hoe het moet:

Poëzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

zo helpt poëzie.

figuier-rosko-01

Meer over de vijgenboom van de foto en de gravure = Figuier Rosko

 

Advertenties

2 thoughts on “Zo helpt poëzie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s