Winterwandelen in de Scheldebroeken

Gisteren kriebelde in mij het plan om aan winterwandelen te doen. Vandaag was het al zover. De zon lokt me naar buiten. Geen druilen en grijs meer, maar helder blauw omrand met een bedje van witte vorst. De belofte van wandelen met koude neus, maar toch overgoten met zonnestralen. Ik kies de wandeling nummer 1 Stiltewandeling door een uitgestrekt natuurdomein van 6,4 km uit het Winterwandelboek van Scheldeland. Startpunt is het veer Berlare – Appels. In het boekje staat dat dit de oudst gekende veerdienst is met vermelding in 1253! Ene Gwijde van Dampière zat er voor iets tussen, lees ik achteraf op www.

Het is een sprookjesachtige ochtend. De prille ochtendzon in combinatie met de witte vorst geeft het landschap een prachtige pastelkleurige gloed. Het pad ziet er uitnodigend uit. En ik heb zoveel zin in een verstillende, eenzame wandeling.

De bewegwijzering is er eentje met knooppunten. Ik hoef slechts de paaltjes met nummers te vinden en te volgen. Een eerste hindernis verspert me de weg: hier wordt druk gewerkt aan een nieuw trapje, helaas ben ik te vroeg om het uit te proberen. Als ik de veldweg in wandel, komt er achter mij een auto aangereden die aan de graafmachine stopt: daar zijn de werkmannen!

Op mijn weg geniet ik van het natuurschoon. Een scheve boom vertelt me dat scheef groeien ook groeien is en dat het niets afdoet aan zijn grootsheid als boom! Het ijs op dorre planten lijkt wel kantwerk en een variatie aan vogelgeluiden begeleidt me bij elke stap. Soms zijn daar enkel opvliegende eenden die luid kwetterend, verwijtend, naar een ander plekje vliegen.

Op de achtergrond is er ook steeds een vreemd brommend geluid te horen, dus van een  stiltewandeling kan men niet spreken. Als ik even later de enige wandelaar tegenkom, met verplicht hondje, vraag ik hem of hij weet van waar dat brommende geluid afkomstig is. Hij denkt van de boten die de Schelde afvaren. Ik ben niet overtuigd.

Maar het landschap maakt veel goed. Deze vreemde bomenlaan wekt mijn aandacht: waarom lijken de bomen aan de rechterkant achteruit te wijken? Even verderop staat een Siamese-tweeling knotwilg. Hoe zou die er in de zomer uitzien?

Maar vooral de winter levert mooie beelden op vandaag:

Nu zie ik pas dat ik in het natuurreservaat De Scheldebroeken wandel. Op een infobord staat dat dit natuurgebied een voor Europa zeldzame en waardevolle biotoop herbergt. Het is hier een echt vogelparadijs! De geluidjes en “gekwetters” vragen me om even te stoppen en te luisteren. Volgende keer mag ik echt mijn verrekijker niet vergeten. Het weidse landschap langs het brede water nodigt ook echt uit tot kijken.

Daar wordt voor het vaarverkeer met een blauw bord  het veer al aangekondigd. Ik ben dus bijna terug aan mijn vertrekpunt. Ondertussen staat de zon al hoger en de warmte-kracht is al duidelijker voelbaar.

Ik wandelde over deze afstand in rustig tempo in ongeveer 1u45 rond (start 8u45, aankomst 10u30). Taverne ’t Veerhuis is spijtig genoeg maar om 12u open. Misschien kom ik in de zomer nog eens terug met de kinderen. Een goed idee voor een zonnige dag: een rustige wandeling samen, met als afsluiter een pannenkoek. Klinkt goed!

Met dank aan Door Suzanne voor de inspiratie van haar Elke maand een route! Misschien doe ik in 2016 ook wel verslag van mijn wandelingen, al wil ik er niet meteen een maandelijkse challenge van maken. Deze past wel in mijn kunstenaarsafspraakjes van mijn Artists Way – traject!

En ik verwijs je graag door naar:

Advertenties

7 thoughts on “Winterwandelen in de Scheldebroeken

  1. Vanessa, ik geniet van jouw beschrijvingen. En opnieuw maakt iemand – jij in dit geval – mij nieuwsgierig om Julia Cameron’s”‘the Artist’s Way” te gaan lezen. In een vorig boek had zij het ook al over kunstenaarsafspraakjes; ik nam mij toen voor omdat in mijn agenda te plannen; ook een leuke reminder. Thanks!

      1. Wat toevallig. Ik drentelde er ook jaren omheen (wat zeg je dat mooi trouwens) en ben er nu eindelijk eens serieus mee bezig.

  2. Wat leuk dat je geïnspireerd bent geraakt door Elke Maand Een Route! Dit klinkt ook als een mooie wandeling, met die prachtige foto’s. Inderdaad vreemd dat die bomenrij achteruit wijkt, dat zijn dingen die je als wandelaar opvallen…

    Ik kijk uit naar je volgende wandeling 😀.

  3. Alleen en in stilte wandelen, vind ik altijd heel fijn en inspirerend. Ik neem me na jouw verhaal maar weer voor om dat vaker te gaan doen! Scheefgroeien doet geen afbreuk aan zijn grootsheid als boom, is echt prachtig geschreven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s