Ik schrijf, dus ik ben (relax)

Dagboekschrijven; dat is mijn grote uitlaatklep! Dat is mijn plek om mezelf te zijn, te verliezen en terug te vinden. Elke dag is er wel een klein beetje tijd te vinden is om te schrijven:bvb 10 minuutjes terwijl de patatjes opstaan, … Je hebt er maar weinig voor nodig: papier (of dagboek) en een pen. Meestal schrijf ik gewoon wat er op dat moment bij me opkomt, soms laat ik mezelf uitnodigen door een vraag of tekening  zoals bvb de levenskunstkaartjes van Anky Floris. Sinds ik een online schrijftraject volgde bij Christine De Vries over De Kleine Prins, vind ik zulke schrijftrajecten ook erg ontspannend. Dit soort schrijven geeft me veel inzichten en een bredere blik op mijn wereld. Ik combineer het dagboekschrijven met het lezen van inspirerende boeken, of met meditatie. Dat is de mini-versie dagelijkse ‘relax’ om mezelf te voeden.

Maar soms heb je een maxi-versie relax nodig. Eens een hele dag wandelen in de natuur, met niemand om je heen en gsm uit! Dat kan me herbronnen. Maar ook: ergens een opleiding volgen, waar je niemand kent. Naar een schrijfcafé gaan. Een paardrijles uitproberen. Soms heb ik het nodig om alleen weg te zijn of in een totaal nieuwe omgeving te verblijven. Dat doet me deugd, dat brengt me dichter bij mezelf. Al geef ik toe dat ik het ook heerlijk vind om met een goede vriendin te lunchen of eens een hele dag op wandel te gaan. Maar dat is anders.

En heel soms is er de Supermaxi- versie nodig. Dan trek ik me een paar daagjes terug in een klooster. En dat is niet vanuit een acuut geval van godsdienstigheid. Maar meer omdat ik daar echt helemaal weg van de wereld ben. Omdat het daar stil is. Omdat het uit het dagelijkse ritme is. En dat ik mag meebewegen met het ritme van de zusters. Dat ik naar niks moet omkijken, want er wordt voor me gekookt. Dan lees ik oude dagboeken na, ik duid passages aan die me treffen. Inzichten die ik me de afgelopen tijd eigen heb gemaakt. Ik ga naar de gebedsdiensten van de zusters om het stil te maken in mezelf en te mediteren. Ik kijk maar één keer per dag naar mijn gsm, meer om te zien of er geen bericht is over de kinderen, en dan ga ik ervan uit: geen nieuws is goed nieuws. Ik ga wandelen in de mooie parktuin en laat me verrassen door een eekhoorntje, een vrolijk standbeeld of een statige berkenboom. En binnen bewonder ik de unieke wandtapijten en mooie keramiek van de zusters. Soms is er een ontroerende ontmoeting met andere gasten.

Als ik terug thuis ben, dan zijn energie en inspiratie helemaal terug aangevuld. dan is mijn ziel gevoed, dan kan ik er weer helemaal tegen.  Dan ga ik als een wervelwind doorheen mijn stapel was en ben ik weer helemaal aanwezig voor de kinderen.

En ik besef dat dit verhaal voor sommigen totaal uncool (boriiing, geeuw, boeit nie) is. Maar het voordeel van 38 lentes jong te zijn is dat het je geen kl** kan schelen of je hip bent of niet. En op dit moment in mijn leven heb ik veel nood aan alleen, maar het kan evengoed zijn dat ik binnen enige tijd juist mensen ga opzoeken. Te weten wat je kan herbronnen is een belangrijk inzicht! Een inspirerend voorbeeld vond ik ondermeer bij Julia Cameron (uit Je leven schrijven). Zij citeert een vriendin, die zich in haar creatieve (schrijf)werk gevloerd voelt:

“Ik voelde me levenloos, dus zette ik me op een dieet van ‘leven’. Ik ging naar iedere bloemist en dierenzaak in de buurt en bewonderde alles – exotische cactussen en andere planten, papegaaien en kaketoes. Het enige dat ik kocht was een Afrikaans viooltje, maar mijn geest was herboren, opgeleefd, en met hernieuwde energie ging ik weer aan het werk. Ik sta er altijd weer van te kijken, hoe weinig er voor nodig is om mijn schrijfgeest te revitaliseren.”

En dat wens ik iedereen, ja, en zeker aan jou, lieve bloglezer: dat je weet wat jou kan revitaliseren wanneer de nood hoog is!

Liefs,

Vanessa

Advertenties

5 thoughts on “Ik schrijf, dus ik ben (relax)

  1. Dit is op vivapo's Blog herblogden reageerde:
    365 dagen verwondering – DAG 344
    Wat ik nu doe, doe ik voor het eerst: een bericht op een blog die ik volg her-bloggen op mijn eigen blog. Niet omdat ik op dit moment geen inspiratie heb om zelf een bericht te schrijven, maar om een aantal redenen:
    1. ik herken mezelf in wat Vanessa in haar bericht schrijft;
    2. in dit bericht is er sprake van een aantal auteurs die mij sinds maart 2014 hebben geïnspireerd om zelf te gaan schrijven: Christine De Vries, Julia Cameron, Anky Floris en last but not least Vanessa zelf bij wie ik begin oktober een weekend-schrijfworkshop heb gevolgd;
    3. ik vertoefde in oktober ook in het klooster waar Vannessa het over heeft, een heel inspirerende plek, maar in het verleden zocht ik zelf ook enkele keren een klooster of een abdij op in mijn buurt om er bij mezelf en tot innerlijke rust te komen; ik neem mij trouwens voor om dit nog te herhalen;
    4. ik had zowel op de middag als deze namiddag een geanimeerd gesprek over de mogelijkheid om al schrijvend te revitaliseren wanneer de nood hoog is;
    5. dit bericht sluit aan bij het bericht dat ik gisteren op mijn blog postte over Kerst in het Schrijfnest (https://vivapo.wordpress.com/2015/12/10/kerst-in-het-schrijfnest-2/).

    Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 11 oktober 2015

  2. Dag Vanessa, ik vind dat je dat weer supermooi verwoord hebt! Ik herken veel van mezelf in wat je schrijft. Dank om dit te delen met ons. Liefs en een prettig weekend!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s